Kadra Sassuolo jest dziś zbudowana w sposób, który da się odczytać bez zgadywania: w bramce jest rotacja, w obronie kilka różnych profili stoperów i bocznych obrońców, a w ataku zawodnicy dający zupełnie inne rozwiązania. W 2026 roku to szczególnie ważne, bo o wartości zespołu decyduje nie tylko lista nazwisk, ale też to, czy poszczególne linie dobrze się uzupełniają. Poniżej rozpisuję, kto tworzy obecny skład, jakie są role najważniejszych piłkarzy i gdzie leży największa siła tej drużyny.
Najważniejsze informacje o obecnej kadrze Sassuolo
- Na oficjalnej stronie klubu w sekcji Players & Staff widnieje 29 piłkarzy pierwszego zespołu.
- Najmocniej wyróżniają się Domenico Berardi, Andrea Pinamonti, Armand Laurienté i Kristian Thorstvedt.
- Obrona ma szeroką obsadę i pozwala łączyć doświadczenie z fizycznością.
- W środku pola Sassuolo ma mieszankę spokoju, odbioru i biegu bez piłki.
- Największa różnica w wynikach będzie zależała od jakości gry skrzydeł i skuteczności napastników.
Jak wygląda obecna lista piłkarzy Sassuolo
Według oficjalnej strony Sassuolo, w kadrze pierwszego zespołu znajduje się 29 piłkarzy. Ja traktuję taki układ jako wyraźny sygnał, że klub chce mieć kilka opcji na każdą formację, a nie opierać się na jednej, sztywnej jedenastce.
| Formacja | Piłkarze | Co to daje |
|---|---|---|
| Bramkarze | Giacomo Satalino, Stefano Turati, Gioele Zacchi, Arijanet Murić | Cztery opcje między słupkami i realna rywalizacja o hierarchię. |
| Obrońcy | Josh Doig, Fali Cande, Sebastian Walukiewicz, Edoardo Pieragnolo, Filippo Romagna, Jay Idzes, Ulisses Garcia, Woyo Coulibaly, Pedro Felipe, Tarik Muharemović | Szeroka grupa, która pozwala grać zarówno czwórką, jak i elastycznie przesuwać wahadła czy bocznych obrońców. |
| Pomocnicy | Daniel Boloca, Nemanja Matić, Luca Lipani, Aster Vranckx, Kristian Thorstvedt, Edoardo Iannoni, Darryl Bakola, Ismael Koné | Mieszanka doświadczenia, odbioru, biegu i grania między liniami. |
| Napastnicy | Cristian Volpato, M'bala Nzola, Domenico Berardi, Alieu Fadera, Luca Moro, Armand Laurienté, Andrea Pinamonti | Dużo różnych profili: od skrzydłowych po klasyczną dziewiątkę. |
Taki rozkład nie jest przypadkowy. Najbardziej intrygują mnie tu dwie rzeczy: szeroka grupa obrońców oraz bardzo różnorodny atak, w którym obok klasycznej dziewiątki masz skrzydłowych i zawodnika łączącego linie. To prowadzi prosto do pytania, jak ta kadra zachowuje się w tyłach.
Bramkarze i obrona dają Sassuolo pierwszy test stabilności
W bramce Sassuolo ma czterech golkiperów: Giacomo Satalino, Stefano Turati, Gioele Zacchi i Arijanet Murić. Taka liczba oznacza realną rywalizację, ale też zabezpieczenie na wypadek zmian formy czy drobnych urazów. Ja patrzę na ten sektor jako na fundament całej drużyny: jeśli bramkarz daje spokój, obrona gra odważniej.
- Sebastian Walukiewicz, Filippo Romagna, Jay Idzes i Tarik Muharemović to profile środkowych obrońców, którzy mogą budować blok w centrum pola karnego.
- Josh Doig, Ulisses Garcia i Woyo Coulibaly są ważni, gdy Sassuolo chce poszerzać atak i wyżej ustawiać boczne sektory.
- Fali Cande, Edoardo Pieragnolo i Pedro Felipe dają sztabowi większą elastyczność w doborze pary lub trójki z tyłu.
Najciekawsze jest to, że defensywa nie wygląda na jednowymiarową. Są tu zawodnicy do gry fizycznej, ale są też tacy, którzy lepiej czują się w wyprowadzeniu piłki, a to otwiera drogę do bardziej nowoczesnego budowania akcji. Z tego punktu widzenia środek pola staje się jeszcze ważniejszy.
Środek pola decyduje o tempie i charakterze gry
W środku pola Sassuolo najwięcej waży Nemanja Matić, bo to właśnie on daje doświadczenie i porządek w fazie pierwszego wyjścia spod pressingu. Regista, czyli rozgrywający operujący nisko przed obroną, odpowiada tu za uspokojenie tempa i pierwsze dobre podanie po odbiorze. Obok niego są profile bardziej ruchliwe i bardziej intensywne, więc drużyna nie musi grać jednym tempem przez 90 minut.
- Daniel Boloca i Ismael Koné są ważni w odbiorze oraz w przechodzeniu z obrony do ataku.
- Luca Lipani i Edoardo Iannoni podnoszą intensywność pressingu i dają więcej biegania bez piłki.
- Aster Vranckx potrafi przesuwać piłkę do przodu, więc jest wartościowy w fazie przejściowej.
- Kristian Thorstvedt to pomocnik, który często daje zagrożenie drugą linią, czyli wejściem w pole karne z głębi ustawienia.
- Darryl Bakola jest raczej inwestycją w głębię składu, ale właśnie takie nazwiska często decydują o jakości rotacji.
Ja patrzę na ten blok jako na serce zespołu, bo bez niego nawet dobre skrzydła nie będą dostawały piłki we właściwym momencie. A kiedy środek działa, największą różnicę zaczyna robić atak.
Atak Sassuolo ma kilka sposobów na zdobywanie bramek
W ataku Sassuolo ma kilka bardzo różnych narzędzi i to jest moim zdaniem największa wygoda dla trenera. Domenico Berardi pozostaje zawodnikiem, który łączy kreację z finalnym podaniem, Andrea Pinamonti daje klasyczną obecność w polu karnym, a Armand Laurienté wnosi przyspieszenie i atakowanie przestrzeni. Do tego dochodzą napastnicy i skrzydłowi, którzy pozwalają zmieniać plan w trakcie meczu.
| Zawodnik | Najlepszy profil użycia | Dlaczego jest ważny |
|---|---|---|
| Domenico Berardi | Prawa strona, stałe fragmenty | Lider ofensywy, daje liczby i doświadczenie. |
| Andrea Pinamonti | Klasyczna dziewiątka | Kończy akcje i dobrze funkcjonuje w polu karnym. |
| Armand Laurienté | Lewa strona, szybkie przejścia | Najgroźniejszy, gdy ma miejsce za linią obrony. |
| M'bala Nzola | Gra kontaktowa, atak bliżej bramki rywala | Daje fizyczność i inny sposób atakowania pola karnego. |
| Cristian Volpato | Między liniami | Łączy pomoc z atakiem i bywa dodatkowym kreatorem. |
| Alieu Fadera | Skrzydło, kontratak | Wnosi szybkość i pionowe bieganie. |
| Luca Moro | Rotacja, pressing napastnika | Pomaga w pracy bez piłki i daje dodatkowy wariant taktyczny. |
To daje Sassuolo kilka scenariuszy: można budować atak przez skrzydła, można szukać podań do „dziewiątki”, a można też mieszać role i wymuszać na rywalu ciągłe korekty. W praktyce właśnie tu widać, czy zespół ma tylko nazwiska, czy rzeczywiście ma pomysł na wykorzystanie ofensywy. Ten pomysł najlepiej ocenić przez pryzmat sposobu gry całej drużyny.
Co ten skład mówi o pomyśle Fabio Grosso
Patrząc na skład, najbardziej naturalny wydaje mi się model 4-3-3 albo 4-2-3-1, bo kadra daje szerokość na bokach i kilka opcji w środku. Na ławce i w pierwszym składzie widać mieszankę doświadczenia oraz zawodników, którzy mogą grać intensywnie bez piłki, a to zwykle pomaga zespołowi Fabio Grosso. Sama obecność takich nazwisk nie gwarantuje jednak automatycznie jakości.
| Mocne strony | Ryzyka |
|---|---|
| Szeroka obsada na bokach i w ataku | Jeśli skrzydła nie dowożą, Pinamonti i Berardi tracą wpływ na mecz. |
| Doświadczenie Matića i Berardiego | Przy dużej rotacji może brakować automatyzmów. |
| Obrona z kilkoma profilami stoperów | Przy błędach w wyprowadzaniu piłki zespół może się cofać zbyt głęboko. |
| Elastyczny środek pola | Potrzebuje regularności, żeby nie gubić rytmu. |
Ja traktuję to jako skład, który może wyglądać bardzo solidnie, ale wymaga synchronizacji między liniami. Jeśli jedna formacja zacznie grać osobno od reszty, przewaga nazwisk szybko się rozmywa. To prowadzi mnie do najpraktyczniejszego pytania: kogo śledzić najbliżej, żeby od razu widzieć, w jakiej naprawdę formie jest ten zespół.
Na tej kadrze najłatwiej odczytać formę Sassuolo przez pięć nazwisk
Na tej kadrze najłatwiej odczytać formę Sassuolo przez pięć nazwisk. Berardi mówi najwięcej o jakości kreacji, Pinamonti o skuteczności w polu karnym, Thorstvedt o wejściach drugiej linii, Walukiewicz o stabilności obrony, a Matić o tym, czy zespół potrafi uspokoić mecz wtedy, gdy rywal przyspiesza pressing.
Jeśli te elementy się spinają, Sassuolo ma bardzo sensowną kadrę do regularnego punktowania. Jeśli któryś z filarów wypada, zespół nadal będzie miał dobre nazwiska, ale straci to, co w piłce najważniejsze: spójność między formacjami i przewidywalność w pozytywnym znaczeniu. Właśnie dlatego przy analizie tej drużyny patrzę nie tylko na listę piłkarzy, lecz przede wszystkim na to, jak są zestawiani w konkretnych meczach.
